Monthly Archives: January 2011

The Protests in Tunisia and Egypt and the Future of Democracy in the Middle East

By BARIN KAYAOĞLU

January 31, 2011

The recent protests in Tunisia and Egypt demonstrate this simple truth: Authoritarian governments that promise socioeconomic development at the expense of democracy become neither developed nor democratic. Some observers (especially former Singaporean Prime Minister Lee Kuan Yew) point to Taiwan, China, South Korea, and Singapore as successful cases where prioritizing political stability over freedom for the sake of economic growth has worked. But this approach also overlooks closed regimes’ structural problems such as waste, corruption, and poor decision-making in the absence of an effective opposition. For every Taiwan, South Korea, and Singapore (which are reasonably democratic today and continue to grow economically), one can point to authoritarian countries that are still underdeveloped: Myanmar, Pakistan, and yes, Tunisia and Egypt.

In the absence of democracy, social turmoil can reverse authoritarian governments’ economic gains. When avenues to express legitimate grievances are closed off (especially free elections), citizens tend to express their anger more violently than they would in a democracy. Furthermore, restricting the opposition actually works against decision-makers in developing countries because it isolates them from much needed feedback, which could lead them to make poor decisions. Thus, democratic processes act as safety valves: if one political party fails to fulfill the people’s expectations, another party can step up to the plate.

Having said all that, how should we see the recent protests in Tunisia and Egypt and the future of democracy in the Middle East? Some commentators remain skeptical – even cynical – about the likelihood of real political change coming to the region. Others seem cautiously optimistic, arguing that the protests may be the birth pangs of popular democracies in the Arab world.

Meanwhile, leaders in the region and around the world have interpreted the Tunisian and Egyptian protests to fit their own needs. Iranian officials have likened the protests to their Islamic Revolution, which is approaching its 32nd anniversary. The Iranian opposition, for its part, compares the events in Tunisia and Egypt to the protests that broke out in the aftermath of Iran’s controversial presidential elections in 2009. Juggling between his desire to protect a close U.S. ally, Egyptian President Hosni Mubarak, and peaceful citizens demanding freedom and prosperity, U.S. President Barack Obama called upon the Egyptian government not to use force against the protestors.

Looking at this picture, we need to be realistic about the prospects of democratization in the Middle East. Current democracies in the region (Kuwait, Lebanon, Iraq, Israel, and Turkey) have too many problems to address. Lebanon and Iraq still cannot overcome sectarian factionalism. Israel, for its part, continues to disenfranchise the nearly 5 million Palestinians under occupation in the West Bank. And Turkey’s problems with respect to freedom of expression and freedom of the press are all too well-known.

None of this is to argue that there’s anything inherently undemocratic about Middle Eastern societies. But it is a fact that the struggle for democracy has been reversed in some Middle Eastern countries. Iran is a case in point. In others, such as Turkey, even after sixty years of free elections, democracy can still produce authoritarian governments without genuinely liberal alternatives.

Thus, the only thing we can do is to hope for the best for Tunisia, Egypt, and the Middle East while staying put for less-than-ideal scenarios.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Iran Nuclear Talks in Istanbul: Greatest Beneficiary is Turkish Tourism

By BARIN KAYAOĞLU

January 25, 2011

The city of Istanbul needs no detailed introduction: It served as capital to the Roman, Eastern Roman, and Ottoman empires for nearly 2,000 yearsand it is the only city to span two continents. Nevertheless, I’m grateful to the P5+1 group and the Iranian government for their choice of Istanbul as host for the nuclear talks and the publicity that the city received. It will be good for tourism.

But the latest round of talks achieved little other than helping Istanbul’s publicity and an agreement to meet again soon. The talks between Iran and the P5+1 (the United States, Britain, France, Russia, China, and Germany) went nowhere this time for the same reason that they went nowhere before: The two sides keep insisting on the same things. Thanks (!) to UN Security Council resolutions (especially Res. 1929 of last summer), the international community keeps pushing Iran to suspend uranium enrichment to have the sanctions lifted. The Iranians tell the world that they would never discuss their right to enrich uranium and add that, for the negotiations to move forward, the sanctions have to be lifted first. It reminds me of the following sketch by the Turkish cartoonist Erdil Yaşaroğlu:

Elephant: "Don't bite!" --- Alligator: "Don't blow!"

Although reports indicate that the Iranian government is no longer interested in a fuel swap, exchanging Iran’s enriched uranium for ready-to-use fuel rods is still a good idea. This can be done in several ways: The Iranians and the IAEA can exchange “the goods” at a neutral location (say, Dubai) at regular intervals. Similarly, a constant chain to maintain an outflow of raw uranium and inflow of nuclear fuel can be established. Under this plan, Iran’s enriched uranium would get stored in a third location (most likely Turkey) while France and/or Russia would provide Iran with the fuel rods. In turn, Iran would turn over the spent fuel to the International Atomic Energy Agency (IAEA) in order to avoid re-usage (spent uranium can be reprocessed to produce plutonium, also a bomb material).

Once the two sides gain some trust for each other, the United Nations Security Council can lift some of the sanctions against Iran. In return, Tehran can agree to open all of its nuclear facilities to IAEA inspections. If the IAEA confirms that the Iranian nuclear program is “clean” (i.e., no bombs), the rest of the sanctions can be lifted.

And since the international community is so concerned about Iran’s nuclear program and the future of nuclear proliferation, it would be wise to lead by example. To that end, the United States and Russia, which have just re-established a nuclear arms reduction regime with “New START,” should push other nuclear-weapon states to reduce their nuclear stockpiles as well. It’s time to expand nuclear arms reduction to Britain, France, and China while putting pressure on Israel, Pakistan, India, and North Korea to abandon their nukes.

Do I sound too unrealistic? Maybe that’s because I’m more transfixed by Istanbul’s beauty than I’m frustrated by the slow pace of multilateral diplomacy.

Come visit Istanbul.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Some Thoughts on the Anniversary of Hrant Dink’s Death

By BARIN KAYAOĞLU

January 21, 2011

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın.]

Four years have passed since the assassination of the Armenian Turkish journalist Hrant Dink. Those who ordered his death have not been caught yet.

One of the most important reasons why the real culprits remain at large is the lack of public sensitivity over Dink’s death. Many people in Turkey still believe that Dink had called Turkish blood “poisonous and dirty.” Some others still question why those who are so sensitive about Dink’s death are indifferent (!) to the death of Turkish diplomats at the hands of Armenian terrorists in the 1970s and 1980s or to the Turkish soldiers martyred at the hands of the PKK.

People in Turkey need to keep several things in mind. First and foremost, Hrant Dink never said anything to the order of “Turkish blood is poisonous and dirty.” In his article of February 13, 2004, Dink had called upon Armenians all around the world to rid themselves from the poisonous notion of “The Turk” and rebuild Armenian identity in a constructive way.

Another point that needs to be borne in mind is how mistaken it would be to compare Dink’s murder with those of fallen Turkish diplomats and soldiers. Hrant Dink, who loved Turkey as much as anyone and was killed for trying to restore peace and understanding between Turks and Armenians, is not the opposite of the slain diplomats and soldiers. On the contrary, he will go down to the pages of history together with those heroes – and for the same reason: Diplomats work to protect the interests of their countries. Soldiers defend their countries. Intellectuals such as Hrant Dink strive to improve their countries and humanity in general.

And we should remember the most important point about Dink’s death: If we, as the people of Turkey, fail to bring to account those who stole from us as fond and peace-loving public intellectual as Hrant Dink (as we failed to bring to account those responsible for the deaths of Uğur Mumcu, Musa Anter, Çetin Emeç, İlhan Erdost, Ahmet Taner Kışlalı, Abdi İpekçi and countless others), we’re doomed to lose a lot more of our thinkers. That will turn cultural life in Turkey into a shallow and colorless desert. That will sever one of Turkey’s main lifelines.

If we don't catch the killers, new faces will join these.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Hrant Dink’in Ölüm Yıldönümünün Düşündürdükleri

BARIN KAYAOĞLU

21 Ocak 2011

[Click here for the English version of this article.]

Hrant Dink’in ölümünün üzerinden dört yıl geçti ve ölüm emrini verenler hala yakalanmadı.

Perde arkasındakilerin cezasız kalmasının belki de en önemli sebebi olay üzerinde toplumsal hassasiyetin fazla olmayışı. Birçok vatandaşımızda hala var olan “‘Hrant Dink Türk kanı zehirlidir; pistir’ dedi” ve “kardeşim Ermeni teröristlerin 1970’lerde-80’lerde öldürdüğü diplomatlarımız için; PKK’nın şehit ettiği askerlerimiz için neden bu kadar üzülmüyorsunuz?” türü görüşler Dink cinayetinin aydınlatılamamasına zemin teşkil ediyor.

Türkiye’de insanların birkaç şeyi akılda tutması gerekiyor: Öncelikle, Hrant Dink hiçbir zaman “Türk’ün kanı zehirlidir” dememişti. Dink, 13 Şubat 2004’teki o yazısında dünya Ermenilerine 1915 olaylarından dolayı kendilerini zehirledikleri “Türk” kavramını – yani “kanını” – içlerinden çıkarıp Ermeni kimliğini yapıcı bir şekilde inşa etmeleri gerektiğini söylemişti.

Akılda tutulması gereken bir diğer nokta da, Hrant Dink’in katlini şehit diplomatlarımızın ve askerlerimizin karşılığı gibi sunmanın ne kadar yanlış olduğudur. Bu ülkeyi hepimiz kadar çok seven, Türkler ve Ermeniler arasında yeniden barışı ve hoşgörüyü tesis etmeye çalışırken öldürülen Hrant Dink, diplomatlarımızın ve askerlerimizin karşısında değil onlarla birlikte tarihimizin şerefli sayfalarına girecektir. Zira diplomatlar ülkelerinin çıkarlarını, askerler de ülkelerinin topraklarını korurken aydınlar da ülkelerinin ve insanlığın ilerlemesi için çalışırlar. Hrant Dink buna çok güzel bir örnektir.

Hrant Dink’in öldürülmesiyle ilgili en önemli noktayı da aklımızdan çıkarmamamız gerekiyor. Eğer onun kadar sevgi dolu ve barışçı bir aydınımızın bizden çalınmasının hesabını soramazsak (tıpkı bizden bugüne kadar çalınan Uğur Mumcuların, Musa Anterlerin, Çetin Emeçlerin, İlhan Erdostların, Ahmet Taner Kışlalıların, Abdi İpekçilerin ve diğerlerinin hesabını soramadığımız gibi) birçok düşünürümüzü daha kaybetmeye devam edeceğiz. Bu da Türkiye’nin kültürel hayatını son derece sığ ve renksiz hale getirecektir. Ve eğer bu ülkenin kültürel hayatı sığ ve renksiz hale gelirse en büyük hayat damarlarından biri kopacaktır.

Katilleri bulamazsak bu yüzlere yenileri eklenecek.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share

Türkiye’de Demokrasinin Sıkıntı Verici Gidişatı

BARIN KAYAOĞLU

17 Ocak 2011

[Click here for the English version of this article.]

Türkiye’nin en büyük iki partisinin son zamanlardaki davranışları ve Türkiye’de demokrasinin gidişatı son derece sıkıntı verici bir hal aldı.

İki hafta önce, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan Kars’ta Türk-Ermeni barışını simgeleyen “İnsanlık Anıtı”na ucube dedi ve yıkılmasını emretti (Türk-Ermeni barışının henüz tesis gerçekleşmemesini karıştırmayın). AKP’liler ve AKP yanlısı medyada çalışanlarsa anıtı görmeden Başbakan’ın istediğini ısrarla yinelediler.

Kars'ta yapımı tamamlanmamış olan anıt.

Eş zamanlı olarak Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu’nun gençlerin alkole erişimini zorlaştırıcı önlemleri açıklandı. Her ne kadar plan AKP karşıtlarının iddia ettiği gibi alkolün hepten yasaklanma çabası olmasa da ortaya koyduğu “İslamcı hükümet alkolü yasaklayacak” görüntüsü yeterince güçlüydü. Tabi buna Başbakan’ın insanların “tıksırana kadar içtikleriyle” ilgili sert demecini de eklerseniz insanların Erdoğan’ın ve AKP’nin gittikçe otoriterleşen duruşlarıyla ilgili endişeleri daha anlaşılır hale gelir.

Tabi burada ana muhalefet partisi CHP daha iyi durumda değil. Malum, birkaç hafta önce piyasaya Atatürk’ün gençlik yıllarını anlatan “Genç Mustafa” adlı bir çizgi roman çıktı. Boğaziçi Üniversitesi’nde tarih okumuş Yalın Alpay’ın yazdığı çizgi roman yaşanmış olaylara dayanıyor ve hikâyenin bir bölümünde 1905’te henüz kurmay subay olan Yüzbaşı Mustafa Kemal’in Abdülahamid’in gizli polisi tarafından sorgulanırken dövülmesi gösteriliyor.

Bu kısım yüzünden CHP Manisa milletvekili Şahin Mengü, “Atatürk’e hakaretten” Yalın Alpay ve çizer Barış Keşoğlu aleyhinde suç duyurusunda bulundu. Mengü, savcılığa verdiği dilekçede dövüldükten sonra burnundan kan gelmesinin (ki o devirde genç subayın sorgulama esnasında hırpalanmaması pek mümkün değildir) Atatürk’ü “açıkça küçük düşürdüğü” iddiasında bulundu. Daha sonra çıktığı televizyon programında – son derece zayıf bir mantık kurgusuyla – kendisinin bir CHP milletvekili olarak partisinin ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusunu “sistematik saldırılardan” korumasının doğal olduğunu iddia etti.

Atatürk'ün gençliğinin bu şekilde gösterilmesi CHP milletvekili Şahin Mengü'yü kızdırdı.

Bunların üzerine Kanuni Sultan Süleyman’ı ve yaşadığı dönemi gösteren “Muhteşem Yüzyıl” dizisinin başına gelenleri de ekleyin: 60,000’in üzerinde izleyiciden dizinin “ahlaka aykırı” içeriğiyle ilgili şikâyet aldıktan sonra RTÜK, dizinin yapımcılarını saygıdeğer bir tarihi şahsiyetin özel yaşamını “gerçeklere dayanılarak” sunmalarını istedi. Ancak RTÜK’ün kararı daha çok bir sansürü andırdı.

Bu örnekler Türkiye’de farklı görüşlere ve yaşam biçimlerine saygı gösterilmemesinin ciddi bir problem haline geldiğine işaret. Şu anda, Türkiye son derece zor bir ikilem içinde bulunuyor: bir taraftan gerçekten liberal bir partiye ihtiyaç var. Bu parti vatandaşların (dindar olsun olmasın) özel hayatına müdahale etmediği gibi serbest pazar düzenini oturtan, bunun yanında da sağlık, eğitim ve adalet sistemlerini düzelten bir perspektife sahip olmalıdır (Hizbullah davası sanıklarının serbest bırakılması ve ortadan kaybolmaları halkta adalet sistemine karşı zaten çok az olan güveni iyice ortadan kaldırmıştır). Problem şu ki Türkiye’de – Türk, Kürt, İslamcı, laik, muhafazakâr, sosyal demokrat ya da milliyetçi olsun – insanların “diğer”e karşı hoşgörüsüz hale gelmiştir. Bu noktada da hükümetin “biz yaptık oldu” yaklaşımını koşulsuz destekleyenlerin “liberal aydın” kabul edildiği bir ülkede gerçek anlamda liberal bir partinin sıradan vatandaşı farklılıklara kucak açması için ikna etmesi de çok güçtür.

Mevcut iki büyük parti bu durumu iyileştirmedikleri gibi kötüleştirmektedirler. Sosyal gerilimleri azaltmak yerine, AKP ve CHP Türkiye’de hoşgörüsüzlüğü sürdürmektedir. Bugünlerde AKP’nin ve CHP’nin ülke meselelerini çözmeye yönelik fikirlerinden çok birbirleriyle ilgili ne söylediklerini daha çok duyar olduk. Birbirlerine olan nefretleri ve inandıkları tabuları savunmaları (AKP’nin durumda din; CHP’nin durumunda Atatürk ve laiklik) dışında da anlaştıkları fazla bir nokta da yoktur.

Türkiye’nin küresel düzeyde güçlenmesinin tek yolu bu iki partinin ve destekleyicilerinin akıldışı ve anlayışsız tutumlarını değiştirmeleri gerektiğini anlamalarından geçer. Aksi takdirde, Türkiye’de demokrasiyi zorlu bir gelecek beklemektedir.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share