Monthly Archives: February 2012

Uluslararası Toplumun Suriye’yle İlgili Hoş Olmayan Seçenekleri

BARIN KAYAOĞLU

29 Şubat 2012

[For the English version, click here]

Yabancı güçlerin tekmelediği topun üzerinde "Suriyeli kanı" yazıyor. Uluslararası camia bu görüntünün gerçeğe dönüşmemesi için dikkatli olmak zorunda.

Rusya’nın ve Çin’in Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ndeki vetolarının ardından uluslararası toplum Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ı devirmek için yeni yöntemler aramaya başladı. Geçen hafta Tunus’ta toplanan “Suriye’nin Dostları” toplantısı da düzinelerce irili ufaklı gruptan oluşan Suriye Ulusal Konseyi’ni bütünlüğü olan bir cephe haline getirmeyi amaçlıyordu. Yabancı güçler bu yolla Konsey’e önümüzdeki günlerde “sürgündeki Suriye hükümeti” olarak tanımayı düşünüyor olabilir. Ancak Suriye’nin dostlarının yapmaları gereken daha çok şey var.

Diğer seçenekler BM gözetimi altında Suriye’de “güvenli bölgeler” oluşturmak ve nizami Suriye Ordusu’ndan kaçan askerlerin oluşturduğu Özgür Suriye Ordusu’nu silahlandırmak. Bu açıdan da Türkiye’nin “bütün seçenekler masada” tehdidini de “güvenli bölge” oluşturmak, hatta daha fazlasını yapma eğilimi olarak okumak gerekiyor.

Uluslararası camianın Suriye konusunda artık ciddi şekilde harekete geçmesi gerektiği kesin. Suriye ayaklanması başlayalı bir yıl geçti ve 8 bin insan öldü. Ancak uluslararası camia “güvenli bölgelerin” ya da Özgür Suriye Ordusu’na daha fazla silah ve mühimmat vermenin sorunu çözeceğine inanıyorsa kendisini kandırıyor demektir. 1990’larda Bosna-Hersek’te ve Ruanda’daki insani harekatlar, “güvenli bölge” kavramının başarısızlığını ortaya koydu. Daha da kötüsü, güçlü bir barış gücünün yokluğu saldırgan tarafı daha çok insanı öldürmeye teşvik edebilir.

Bu da demek oluyor ki yabancı devletler kapsamlı bir askeri harekatla Suriye’de barışı tesis edip edemeyeceklerini ciddi şekilde düşünmeye başlamalılar.

Ancak “askeri harekat” ibaresini hayata geçirmek, cümle içinde kullanmaktan çok daha zor. Halihazırda Rusya ve Çin, Batılı devletlerin, Turkiye’nin ve Arap Birliği’nin “Suriye’nin içişlerine” karışmalarını istemediklerini belli ettiler. Benzer şekilde, İran’ın da kaynaklarını (bkz. Hizbullah) Şam’daki müttefiklerini korumak için çok daha etkin bir şekilde kullanacağından emin olabiliriz. Ayrıca Batı’da, Türkiye’de ve diğer Arap ülkelerinde kamuoyunun Suriye’ye kapsamlı bir askeri müdahaleye ne kadar destek verecekleri de meçhul.

Eğer uluslararası camia Suriye’de Baas rejimini ortadan kaldırma konusunda kararlıysa, Esad sonrasında en çok tehlike arz eden noktayı da görmek zorunda: Suriye’nin çok mezhepli yapısı göz önüne alındığında yabancı müdahale – tıpkı Irak’taki gibi – dini çatışmaları alevlendirebilir. Bu da Suriye halkının durumunu şimdikinden bile daha kötü bir hale sokar.

Suriye’deki trajediyi gönülsüz siyasi nutukların çözemeyeceği aşikar. Ancak kararlı bir askeri müdahale de çözüm olmayabilir.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Unpleasant Options in Syria

BARIN KAYAOĞLU

27 February 2012

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın]

“Syrian blood” kicked around by foreign countries. The international community should be careful to prevent that image from becoming a reality.

In the aftermath of the Russian and Chinese vetoes at the United Nations Security Council, many Western countries and their Middle Eastern allies are looking for new ways to oust Syrian President Bashar al-Assad. The “Friends of Syria” meeting held in Tunisia last week aimed to remake the Syrian National Council – a coalition comprising dozens of different opposition groups – into a more cohesive front. Foreign governments are probably laying the groundwork to recognize the Council as a “government-in-exile” in the near future. But Syria’s friends have a long way to go before they have a shot at ousting Assad.

Beyond giving political backing to the Syrian National Council, arming the Free Syrian Army seems as a more realistic option. The FSA, a militia group primarily composed of soldiers who have deserted Assad’s army, is already using Turkish territory for its activities. Thus, the Turkish government’s threats against Assad that “all options are on the table” should be read as an intention to establish “safe areas” and perhaps more.

There is no question that the international community has to do something about the tragedy in Syria. It’s been a year and over 8,000 dead Syrians since the uprisings have begun. But the countries backing anti-Assad forces in Syria would be fooling themselves if they think “safe areas” or giving more arms and ammo to the FSA will accomplish anything. Humanitarian missions in Bosnia-Herzegovina and Rwanda in the 1990s amply demonstrated that “safe areas” are half-hearted attempts that do not succeed. More important, the absence of a strong international force only emboldens the aggressor to kill more – something that the international community is supposed to prevent.

The international community should also think whether it should and could make peace through a full-scale military intervention in Syria because talking the talk of military intervention is easier than walking the walk. Russia and China have already demonstrated that they do not want Western countries, Turkey, and the Arab League in Syria. It is almost certain that Iran will mobilize its resources and assets (read: Hezbollah) to shore up its allies in Damascus. It is also certain that public opinion in the West, Turkey, and Arab countries will not support military action against Syria.

If the anti-Assad groups and their international supporters are really determined to overthrow the Baath regime, they have to see the biggest risk about post-Assad Syria: given its multi-confessional nature, foreign intervention may very well exacerbate religious discord (à la Iraq). That will put the people of Syria in a situation even worse than the present.

Half-hearted political talk will certainly not solve Syria’s tragedy. But military action does not look like the answer either.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

“Let’s See What Happens Next” in Turkey

BARIN KAYAOĞLU

14 February 2012

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın]

I sentence you to...life on trial!

Recently, Turkey boasted a Chief of General Staff as a member of Ergenekon – a far-right nationalist network of military officers, policemen, academics, and journalists – who allegedly planned to overthrow the AKP government in 2005-07. Now, the country’s spy chief, Hakan Fidan, the Undersecretary of the National Intelligence Organization (Milli İstihbarat Teşkilatı – MİT), is alleged to be a member of KCK, the political wing of the Kurdish group PKK, which is designated as a terrorist organization by Turkey, the United States, and the European Union.

If this legal mishmash had occurred in another country, Turks would be laughing themselves to the floor. Unfortunately, it’s all very serious, very sad, and very real.

The current trend of legal absurdity really began when 34 Turkish Kurds, four of whom were PKK members, came back to Turkey from Camp Mahmur in Northern Iraq in October 2009. The 34 were part of a few thousand Turkish Kurds who had taken refuge in Northern Iraq during the intense fighting between Turkish government forces and the PKK in the mid-1990s.

The return of the “Mahmur group” turned into a circus at once. Public prosecutors questioned the four PKK activists at Habur border crossing. Even though the activists expressly said that they never regretted being PKK members, the prosecutors decided not to press charges against them because they “expressed regret” under a law that pardons PKK members who have not engaged in violence and “express regret” upon their return.

Meanwhile, tens of thousands of PKK sympathizers showed up at the border gate and treated the Mahmur folks as if they had won Turkey’s Super League. At first, the state and the AKP government tried to downplay the commotion. But as public backlash built up, state prosecutors initiated legal proceedings against the Mahmur 34. Frustrated and unwilling to spend time in jail, a majority of them went back to Northern Iraq.

The episode is indicative of the cluelessness that has become the Turkish legal system. The arrest of hundreds of politicians, journalists, policeman, and soldiers for being part of KCK, Ergenekon, and affiliated groups is another example of the state of (in)justice in Turkey. Especially puzzling is the arrest of the journalist Nedim Şener for being a member of Ergenekon. Mr. Şener had uncovered Ergenekon’s connection to the murder of the Armenian Turkish journalist Hrant Dink in 2007. Also puzzling is the case of police chief Hanefi Avcı, who has been in prison since 2010 for allegedly leading a leftist terror group called “Revolutionary Headquarters” (Devrimci Karargah). Mr. Avcı had spent years of his career chasing leftist groups.

Ergenekon, KCK, and related cases have been pending since 2007 and have not resulted in convictions or acquittals. Hundreds of people have been away from their families since forever. That is unacceptable even by Turkish standards.

So what does the title of this post have to do with all that? Well, it actually comes from one of the most famous short stories by Turkish political satirist Aziz Nesin.

Once upon a time, a rich sheik settled in Istanbul. Soon, he fell in love and married the beautiful yet very gullible daughter of a religious family. One day, the man came home from work and asked his wife how her day went. The girl related:

–          I went to the movie theater. Even though the hall was empty, a man sat right next to me.

Curious, the sheik commented: “let’s see what happens next.” The wife continued:

–          The movie ended, I left the cinema. But the man kept following me.

“Let’s see what happens next,” the sheik repeated.

–          Well the man not only followed me to the apartment – he also let himself in.

–          Let’s see what happens next.

Then the girl revealed how it all ended:

–          Well, nothing happened. He and I ended up playing that funny game that you and I play every night.

The sheik, perfectly aware of his poor wife’s naiveté, left the matter at that. It’s better, he thought, to let bygones be bygones.

Those who wonder what will happen to Turkey are similar to the poor husband who kept asking “let’s see what happens next.” It’s obvious which way Turkey is headed. The question is, who is going to put a stop to it and how.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Türkiye’de “Du Bakali Nolcek” Diye Sormak

BARIN KAYAOĞLU

11 Şubat 2012

[For the English version, click here]

Ercan Akyol, Milliyet

Artık sadece Ergenekon’a üye olduğu iddia edilen bir Genelkurmay başkanımız yok. Şimdi de KCK bağlantılı olduğu söylenen bir MİT müsteşarımız var.

Böyle bir adli abukluk kendi ülkemizde değil de başka bir yerde geçse komik olurdu. Ama maalesef durum böyle değil.

Aslında işlerin bu noktaya geleceği Ekim 2009’da Kuzey Irak’taki Mahmur kampından gelen vatandaşlara hem örgüt sempatizanlarının hem de devletin gösterdiği muameleden belliydi. Mahmur grubu arasındaki PKK’lılar örgüte üye olmaktan pişman olmadıklarını belirttikleri halde “pişmanlık yasası”ndan faydalandırılarak göstermelik bir sorgulamadan sonra serbest bırakılmışlardı. Karşılamaya gelen vatandaşlar da Mahmurluları sanki Süper Lig’i kazanmışlar gibi bağırlarına basmışlardı. Devlet ve AKP hükümeti bu görüntülere ilk önce ses çıkarmadı. Ancak diğer kesimlerden gelen tepkiler üzerine Mahmur’dan gelenler hakkında PKK üyeliğinden tekrar soruşturma açılmıştı. Gruptan birçoğu Mahmur’a geri döndü; bazılarının hapse girmesi söz konusu.

Yüzlerce siyasetçinin, gazetecinin, askerin, polisin ve akademisyenin KCK’ya, Ergenekon’a ya da başka bir örgüte üye oldukları iddiasıyla tutuklanmaları adalet sistemindeki keşmekeşe daha da iyi bir örnek. Bu isimler arasında Hrant Dink cinayetinde Ergenekon bağlantılarını ortaya çıkaran ve Ergenekoncu olduğu iddiasıyla tutuklanan Nedim Şener ve yıllarını sol örgütlerle mücadele ederek geçirmiş ancak bir buçuk yıl önce aşırı sol “Devrimci Karargah” örgütünün lideri olduğu iddasıyla tutuklanan emniyet müdürü Hanefi Avcı var.

2007’den beri süren davalarda ne mahkumiyet ne de beraat kararının çıkmamış olması Türkiye koşullarında bile utanç verici bir görüntü.

Peki bu yazının başlığının bütün bunlarla ne alakası var? Başlık, Aziz Nesin’in en meşhur hikayelerinden birinden geliyor.

Zamanında zengin bir Arap şeyhi İstanbul’a yerleşir. Daha sonra da dindar bir ailenin çok güzel ama bir o kadar da saf kızıyla hayatını birleştirir. Bir gün işten eve gelen şeyh, karısının gününün nasıl geçtiğini sorar. Kızcağız başlar anlatmaya:

–          Sinemaya gittim. Salon bomboş olduğu halde bir adam geldi yanıma oturdu.

Şeyh merak içinde “e du bakali nolcek?” der, karısı anlatmaya devam eder.

–          Film bitti, sinemadan çıktım. Adam beni takip etmeye başladı.

Şeyh “e du bakali nolcek?” der yine.

–          Adam beni eve kadar takip etmekle kalmadı, bir de içeri girdi.

–          Du bakali nolcek?

Kızcağız en sonunda bütün saflığıyla “canım birşey olmadı, seninle her gece oynadığımız oyunu adam da benimle oynadı” der. Şeyh ise karısının saflığından dolayı üstelemez. Zaten yapacak birşey yoktur – olan olmuştur bir kere.

Bugünlerde Türkiye’de olanların nereye vardığından emin olmayanlar da “du bakali nolcek?” diyen zavallı kocanın halini andırıyor. Türkiye’nin başına gelecek olan belli de bu gidişe kimin ne şekilde “dur” diyeceği çok meçhul.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

AKP and “Back to the Future” Turkish-Style

[For the Turkish version of this post, click here.]

Minister of Interior Affairs İdris Naim Şahin: "All dissident journalists are in jail. We've never been this free."

The NGO Reporters Without Borders has demoted Turkey by 10 places in its World Press Freedom Index rankings for 2011-2012. The report’s statement that “the judicial system launched a wave of arrests of journalists that was without precedent since the military dictatorship [of the early 1980s]” reminded me of the “Back to the Future” movie series.

In the trilogy, the heroes use a time machine to go back and forth between the past and the future, which causes them to inadvertently change events and cause new problems. As Turkey tries to solve its old problems with outdated means, it faces the same contradiction as the heroes of “Back to the Future”: without learning from the mistakes of its past, Turkey seems destined to repeating them.

To continue reading, click here.