Category Archives: Global

We’re moving! / Taşınıyoruz!

BarınKayaoğ is moving to a new server and undergoing a complete redesign. We hope to be back with exciting new content quite soon.

BarinKayaoğ yeni bir sunucuya taşınmakta ve baştan aşağıya yenilenmektedir. Pek yakında heyecan verici bir içerikle tekrar karşınızda olmayı umuyoruz.

Print Friendly, PDF & Email

Did Turkey Just Let a Chinese Trojan Horse into NATO?


17 October 2013

The Turkish government’s recent decision to award its high-altitude missile defense contract to China conjured images of the residents of Troy rejoicing the large, Greek-made wooden horse at the end of the Trojan Wars. That story did not have a pleasant end for the Trojans. It is not clear how this one will play out for Ankara and its NATO allies.

[To read the rest of the post, click here.]

Barın Kayaoğlu is finishing his doctorate in history at the University of Virginia. He was recently a Smith Richardson Foundation fellow in International Security Studies at Yale University. You can follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (Barın Kayaoğlu).

Print Friendly, PDF & Email

The Many Ironies of the Turkish Protests


7 June 2013

It started off as a sit-in of merely 100 people in Gezi Park, a quiet corner of Istanbul’s bustling Taksim Square. Then came the brutal police crackdown that turned the sit-in into something big and unprecedented. A week, three deaths, and thousands of injured and arrested later, the mass protests in Turkey reveal many ironies about that country and its role in the Middle East.

The activists’ resentment seems to be directed primarily at Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan and his government. In a survey carried out by two academics with a sample group of 3,000 people, 92.4 percent of the protestors said they took to the streets because of Mr. Erdoğan’s authoritarianism. (A broader discussion of the survey is available in Turkish.)

It is ironic for Prime Minister Erdoğan and his Justice and Development Party (AKP), which has been in power since 2002, to animate so many people. Under Mr. Erdoğan, Turkey’s per capita income increased threefold, foreign trade more than quadrupled, and political and judicial reforms improved governance. The AKP’s initial zeal to lead Turkey into the European Union raised the standards of free speech and democratic expression. Furthermore, by ending civilian subordination to the country’s once all-powerful military, Mr. Erdoğan put a stop to one of the most stifling aspects of Turkish politics.

Despite these accomplishments, however, Mr. Erdoğan’s authoritarian tendencies cannot be overlooked. According to Reporters Without Borders, under the AKP, Turkey has become the “world’s biggest prison for journalists” and it is at the bottom of the World Press Freedom Index. Any journalist who rides roughshod with the prime minister is sure to lose her job or worse.

To be sure, Turkey is not Tunisia, Egypt, or Libya and certainly not Syria. Mr. Erdoğan – whatever his shortcomings (and he has many) – is no Zine al-Abidin Ben Ali, Hosni Mubarak, or Muammar Qaddafi and certainly no Bashar al-Assad. He was reelected with close to 50 percent of the votes in the last election and he still enjoys popular support. That hardly makes him a dictator.

But neither are the protestors a handful of “looters and extremists” as Mr. Erdoğan and his allies claim. In fact, according to the survey mentioned earlier, the people participating in the protests are very much a product of the reforms that the AKP enacted. Close to two-thirds of the protestors are below the age of 30. 53.7 percent are taking to the streets for the first time in their lives. Only 15.3 percent have any partisan affiliation. 91 percent resent the government’s disregard for democracy and freedom. To make their case, the protestors point out how major news outlets in Turkey still remain silent on the protests lest they incur Mr. Erdoğan’s wrath. The demonstrators see an overbearing prime minister and a cowered media as an obstacle to their hopes for a more democratic and liberal Turkey. They worry that, if the prime minister becomes president next year with greatly expanded powers, he will become even more authoritarian.

Yet despite their qualms about Mr. Erdoğan, and unlike what AKP supporters claim, the protestors do not want the prime minister to be toppled in a military coup. Less than ten percent of the respondents believe that another coup would benefit Turkey. That’s a good sign: the country has experienced four of them since 1960 and military intervention in politics has always been a self-defeating game. Unlike Egypt, where people welcomed the military as a guardian against Mubarak in 2011, Turkish protestors want their soldiers to stay in their barracks. It seems that Mr. Erdoğan has really put the beast of coups d’état to sleep forever.

Another ironic element of the Turkish protests is that, although a majority of their participants do not identify as AKP supporters or conservative, nearly 10 percent of them apparently voted for the AKP. An even larger group of conservative Muslims (especially girls who wear the Islamic headscarf but do not identify with the AKP) are among the protestors.

In fact, images from the protests show how participants cut across every social, economic, and political divide in modern Turkey. Until the troubles, fights between the supporters of the country’s three largest sports clubs were the most serious public safety concern. Now, these fans march and resist the police together. Leftists and nationalists stand should-to-shoulder. The protestors – rich and poor, Turk and Kurd, straight and LGBT, women who wear headscarves and those who do not – reflect the richness of Turkey’s social fabric. For building such a diverse coalition of opponents, Mr. Erdoğan deserves much of the credit.

One protestor looks on as religious protestors perform the Friday prayers at Taksim Square
A protestor looks on as religious protestor perform the Friday prayers at Taksim Square

The way that the protests have played out so far – predominantly peaceful, politically pluralistic, and socially diverse – shows that a new generation of Turks is rising up against the tried and tired authoritarianism of their parents’ and grandparents’ generations. If the protestors can continue to frame their demands in terms that would appeal to broader segments of Turkish society without antagonizing AKP supporters (which they seem to be doing), there is reason to hope that the new wine in Turkish politics will manage to change the old and crumbling bottle that contains it.

That would be the greatest irony of the current tumult in Turkey. Although the country has failed to offer a meaningful example to its region since the Arab Spring began, if the protests do succeed in expanding rights and liberties for the individual and in helping to consolidate a secular democracy with a free market economy in a Muslim-majority country, Turkey could truly become a model for the region.

Barın Kayaoğlu is finishing his Ph.D. in history at the University of Virginia and he is a visiting fellow in International Security Studies at Yale University. You can follow him from, on Twitter (@barinkayaoglu), and Facebook (BarınKayaoğ

Print Friendly, PDF & Email

Uluslararası Toplumun Suriye’yle İlgili Hoş Olmayan Seçenekleri


29 Şubat 2012

[For the English version, click here]

Yabancı güçlerin tekmelediği topun üzerinde "Suriyeli kanı" yazıyor. Uluslararası camia bu görüntünün gerçeğe dönüşmemesi için dikkatli olmak zorunda.

Rusya’nın ve Çin’in Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ndeki vetolarının ardından uluslararası toplum Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ı devirmek için yeni yöntemler aramaya başladı. Geçen hafta Tunus’ta toplanan “Suriye’nin Dostları” toplantısı da düzinelerce irili ufaklı gruptan oluşan Suriye Ulusal Konseyi’ni bütünlüğü olan bir cephe haline getirmeyi amaçlıyordu. Yabancı güçler bu yolla Konsey’e önümüzdeki günlerde “sürgündeki Suriye hükümeti” olarak tanımayı düşünüyor olabilir. Ancak Suriye’nin dostlarının yapmaları gereken daha çok şey var.

Diğer seçenekler BM gözetimi altında Suriye’de “güvenli bölgeler” oluşturmak ve nizami Suriye Ordusu’ndan kaçan askerlerin oluşturduğu Özgür Suriye Ordusu’nu silahlandırmak. Bu açıdan da Türkiye’nin “bütün seçenekler masada” tehdidini de “güvenli bölge” oluşturmak, hatta daha fazlasını yapma eğilimi olarak okumak gerekiyor.

Uluslararası camianın Suriye konusunda artık ciddi şekilde harekete geçmesi gerektiği kesin. Suriye ayaklanması başlayalı bir yıl geçti ve 8 bin insan öldü. Ancak uluslararası camia “güvenli bölgelerin” ya da Özgür Suriye Ordusu’na daha fazla silah ve mühimmat vermenin sorunu çözeceğine inanıyorsa kendisini kandırıyor demektir. 1990’larda Bosna-Hersek’te ve Ruanda’daki insani harekatlar, “güvenli bölge” kavramının başarısızlığını ortaya koydu. Daha da kötüsü, güçlü bir barış gücünün yokluğu saldırgan tarafı daha çok insanı öldürmeye teşvik edebilir.

Bu da demek oluyor ki yabancı devletler kapsamlı bir askeri harekatla Suriye’de barışı tesis edip edemeyeceklerini ciddi şekilde düşünmeye başlamalılar.

Ancak “askeri harekat” ibaresini hayata geçirmek, cümle içinde kullanmaktan çok daha zor. Halihazırda Rusya ve Çin, Batılı devletlerin, Turkiye’nin ve Arap Birliği’nin “Suriye’nin içişlerine” karışmalarını istemediklerini belli ettiler. Benzer şekilde, İran’ın da kaynaklarını (bkz. Hizbullah) Şam’daki müttefiklerini korumak için çok daha etkin bir şekilde kullanacağından emin olabiliriz. Ayrıca Batı’da, Türkiye’de ve diğer Arap ülkelerinde kamuoyunun Suriye’ye kapsamlı bir askeri müdahaleye ne kadar destek verecekleri de meçhul.

Eğer uluslararası camia Suriye’de Baas rejimini ortadan kaldırma konusunda kararlıysa, Esad sonrasında en çok tehlike arz eden noktayı da görmek zorunda: Suriye’nin çok mezhepli yapısı göz önüne alındığında yabancı müdahale – tıpkı Irak’taki gibi – dini çatışmaları alevlendirebilir. Bu da Suriye halkının durumunu şimdikinden bile daha kötü bir hale sokar.

Suriye’deki trajediyi gönülsüz siyasi nutukların çözemeyeceği aşikar. Ancak kararlı bir askeri müdahale de çözüm olmayabilir.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğ da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email

Libya Harekatıyla Birlikte Türkiye Batı’ya “Geri Döndü”


31 Mart 2011

[Click here for the English version of this article.]

Başbakan Erdoğan’ın, NATO’nun Libya’ya harekat düzenlemesine karşı çıkmasının üzerinden 10 gün geçti ya da geçmedi. Başbakan’ın Batı ülkelerine eleştirilerinin odağında özellikle Fransa’nın Libya’nın petrol ve doğal gaz kaynaklarına el atmak için uluslararası toplumu harekete geçirmeye çalıştığı yönündeki inancı vardı. Hatta Başbakan Fransa’ya karşı o kadar kızgındı ki – aslında hiç de diplomatik olmayan bir şekilde – İstiklal Marşı’nın “medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar” dizelerini okudu.

Cumhurbaşkanı Sarkozy ve Başbakan Erdoğan (Resim:

Ancak daha sonra Ankara beş savaş gemisi ve bir denizaltıdan oluşan bir filoyu Muammer Kaddafi’ye karşı uygulanan silah ambargosuna katkı sağlamak üzere görevlendirdiğini 23 Mart’ta açıkladı. Bundan iki gün sonra da Amerikan güçleri Libya’daki operasyonlarını bitirdikten sonra NATO ittifakının harekata komuta etmesine izin verdi.

Türkiye’nin ani dönüşü ne şekilde izah edilebilir? Daha da önemlisi, son yıllarda Batılıların sıkça dile getirdikleri Türkiye’nin “Doğu’ya kayması” endişelerinin aksine, Ankara Batı’ya “geri dönüyor mu”?

Hem evet ve hem de hayır.

Şurası kesin: Türk deniz gücünün Kaddafi’ye karşı uygulanan ambargoda görev almasıyla Türk Hava Kuvvetleri’nin Kaddafi’nin güçlerine saldırmasıyla ve/veya isyancı güçleri diğer NATO müteffikleriyle birlikte koruması arasında çok büyük fark var.

Ancak son günlerde Ankara’nın Libya politikasındaki meydana geldiği zannedilen ani değişiklik, gerçekte Türk dış politikasında son zamanlarda görülen eğilimlerle tutarlılık arz etmektedir. Hatta Ankara’nın son kararı aslında Türkiye’nin ne kadar da Batılı olmaya başladığına işaret etmektedir.

Bundan bir buçuk yıl kadar önce dış ticaretten sorumlu Devlet Bakanı Zafer Çağlayan, Libya hükümetinin yabancı ülkelerde 100 milyar dolarlık yatırım yapmak istediğini belirtmiş ve Türkiye’nin bu paradan azami ölçüde istifade etmesi gerektiğini dile getirmişti. Başka bir kaynağa göre Türk şirketleri, sadece son iki yılda Libya’da toplam sekiz milyar dolara yakın inşaat ihalesi aldı. Yine başka bir rapora göre Türkiye önümüzdeki 10 yıl içinde Libya’nın altyapı projelerine 35 milyar avru (euro) yatıracak.

İşte bu yatırımlar ve Libya harekatına katılma kararı tam olarak da Türkiye’nin – ekonomik hedefleri siyasi araçlarlarla gerçekleştirme anlamında – “Batılı” karakterine  işaret etmektedir.

Tabi bu da mizahi olabilecek kadar ilginç bir durum: Bugüne kadar birçok Türk vatandaşı, diğer ülkelerdeki insanlar gibi (ve kısmen de haklı olarak) gelişmiş ülkelerin gelişmekte olan ülkelerdeki siyasi sıkıntıları o ülkeleri “sömürmek” için kullandığına inanagelmişlerdir.

Tabi bu düşünce kalıbı son günlerde Ortadoğu’da ve Kuzey Afrika’da cereyan eden olayları açıklamakta yetersiz kalır. Ancak şu da bir gerçek ki siyasi idealleriyle ekonomik zorunluluklar arasında seçim yapmaları gerektiğinde birçok Batı ülkesi hala demokrasi ve insan haklarını kolayca arka plana itebilmektedir. Genellikle de siyasi ideallerle ticari çıkarları birbirine karıştırırlar.

Türkiye “Doğu’ya gidiyor” olabilir de olmayabilir de. Benzer şekilde, ekseni “kayıyor” olabilir de olmayabilir de. Ancak son tahlilde, Türkiye’nin çok daha “Batılı” davrandığı şu günlerde Batı’yla olan bağlarının çok büyük önem arz ettiği de inkar edilemez bir gerçek.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğ da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email