Category Archives: Global

With Libya, Turkey “Returns” West

By BARIN KAYAOĞLU

March 27, 2011

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın.]

Barely ten days ago, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan had objected to a NATO intervention in Libya. Part of Mr. Erdoğan’s criticism sprung from his belief that, in moving the international community to intervene in Libya, France wanted to get its hands on the North African nation’s oil and natural gas. The Turkish Prime Minister was so angry that he recited a very anti-Western part of the Turkish national anthem (“Civilization is but a one-tooth monster”). 

President Sarkozy and Prime Minister Erdoğan (Photo courtesy of ntvmsnbc.com)

And then, on March 23, Ankara decided to send five warships and a submarine to the Libyan coast to enforce the arms embargo against Muammar Qaddafi. Two days later, Turkey agreed to let the North Atlantic Treaty Organization (NATO) take over command once U.S. forces conclude their operations in Libya.

What explains this sudden change in the Turkish stance? More important, after Westerners have worried about Turkey’s “Eastern shift” in the past few years, is Ankara finally “heading back” West?

Yes and no.

To be sure, Turkish naval forces enforcing the international embargo against Qaddafi is very different than the Turkish Air Force attacking Qaddafi’s armies and/or defending the rebels with other NATO allies.

But not only is the seeming shift in Ankara’s Libyan policy consistent with recent trends in Turkish foreign policy, it is also a testament to the country’s Western character.

A year and a half ago, the Turkish minister of foreign trade had mentioned the Libyan government’s interest in investing $100 billion abroad and had hoped that Turkey would get a substantial portion of that money. One source indicates that Turkish construction projects initiated in Libya within the past two years alone are close to $8 billion. Another report estimates that Turkey will invest €35 billion in Libya’s infrastructure over the next ten years.

That is precisely the indication for Turkey’s “Westernness” – pursuing economic ends with political means.

And it’s an ironic twist: Turks, just like other nations in the developing world, regularly blame developed countries (with some justification) for manipulating political troubles in developing countries in order to “exploit” them. Although I don’t think that statement explains recent events in the Middle East and North Africa, it is certainly true that, in the contest between political ideals and economic needs, many Western countries frequently choose the latter over the former. Most of the time, they mix both.

Turkey may or may not be “moving East.” Its foreign policy axis may or may not be “shifting.” But in the final analysis, Turkey’s Western commitments still matter – especially as Turkey acts very “Western” these days.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

Lessons to Learn from the “Raymond Allen Davis Affair” in Pakistan

By BARIN KAYAOĞLU

March 19, 2011

I am no fan of Pakistan’s ruling elite or their rampant corruption or their inability to meet the basic needs of their people. And I certainly do not like their influence over events in Afghanistan.

But the recent strain in U.S.-Pakistani relations has demonstrated the Pakistani elite’s impossible bind: They have to balance American and Western efforts to marginalize the Taliban and Al-Qaeda in the region with a Pakistani public opinion completely fed-up with the nearly-ten-year-old “war on terror.”

The “Raymond Allen Davis affair,” which sheds much light on the Pakistani public’s hatred for the West, went roughly like this: On January 27, 2011, “Raymond Allen Davis” (that may or may not be his real name), an American working for the U.S. consulate in Lahore, shot two armed motorcyclists who were allegedly trying to rob him (an alternative explanation is that the two men were working for Pakistan’s Inter-Services Intelligence). “Mr. Davis” left Pakistani custody on March 16 after the U.S. government agreed to pay diyya (blood money) to the relatives of the deceased. Along the way, several details came to light:

1- If “Mr. Davis” is not our protagonist’s real name, then he must have obtained a Pakistani visa using a fake passport. And that means he couldn’t have had diplomatic immunity under the Vienna Convention.

2- Shah Mahmood Qureshi, who stepped down as the Foreign Minister of Pakistan in early February, may have lost his job for refusing to retroactively confer full diplomatic immunity to “Mr. Davis” under the Vienna Convention.

3- “Mr. Davis” had served in the U.S. Special Forces for 10 years from 1993 until 2003. After his military service, he started a private security company and was contracted by the CIA to work in Pakistan. Upon the Obama administration’s request, the U.S. media kept the CIA connection a secret for almost a month.

4- Before being apprehended by Pakistani police on January 27, “Mr. Davis” had alerted two consular employees to come to his help. On the way, the two employees steered their 4×4 over the median curb of the road and drove against oncoming traffic. They eventually ran over and killed another motorcyclist.

Although the incident and reports of protests in Pakistan may seem “business as usual,” the episode actually offers two very important lessons:

The most offensive part of the “Raymond Allen Davis Affair” wasn’t really the killing of the two motorcyclists (there isn’t much in the press about the two men’s exact intent). It was the other two Americans driving on the wrong side of the road and then killing an innocent motorcyclist. Frankly, if foreigners are in Pakistan (and Afghanistan, for that matter) to really help with establishing law and order, they should set an example by respecting that country’s laws and regulations – including traffic laws.

This is not a simplistic point. In 2010, many Afghans that I had talked to had complained about foreigners’ driving habits; especially their driving on the wrong side of the road in order to bypass heavy traffic. Worse, Afghans drew connections between foreigners’ lack of respect to traffic laws and their potential disrespect toward Afghan people. (Never mind the fact that not many Afghans respect those laws.)

It wouldn’t be too surprising if similar feelings are taking over Pakistanis these days.

A more important lesson to learn is that using private contractors instead of professional spies knowledgeable in regional customs and languages is ultimately going to undermine the CIA’s contribution to the war on terror. It is a truism that you go to war with whatever assets you have. But 10 years have passed since the United States became involved in the affairs of Afghanistan and Pakistan. That’s more than enough time to recruit and train the types of agents who don’t expose their identities and the agency’s work in such mishaps. 

 

 

“Raymond Allen Davis” surrounded by Pakistani police – Images of this sort will hurt U.S. efforts much more than the Taliban or Al-Qaeda (Courtesy of AP Photo/Hamza Ahmed, File)

In the final analysis, American policy-makers should remember that tragedies and “accidents” like the “Raymond Allen Davis affair” in Lahore may cause popular tensions in Afghanistan and Pakistan to boil over and completely derail U.S. and NATO efforts in the two countries. Some Pakistanis are already questioning their ruling elite’s inability to stand up for their country. Down the road, they might take matters into their own hands – which will likely benefit the Taliban and Al-Qaeda rather than the United States and the international community.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

“Yoktur Ruh İçin Daha Büyük Hastalık”: Türkiye ve İran Arasındaki “Mevlana” Savaşının Saçmalığı

BARIN KAYAOĞLU

9 Mart 2011

[Click here for the English version of this article.]

İki hafta once Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, Mevlana Celaleddin-i Rumi’nin “Türk” olduğunu söyledi. “Rumi” (yani “Romalı”), “Türki” Orta Asya’da doğmuş ve o sırada Türkler’in kontrolünde olan eski “Rum” topraklarına (yani Anadolu’ya) göç etmişti. Bakana göre bu sebeplerden ötürü Mevlana’nın Türk olması normaldi.

Sayın Günay’ın iddiaları birçok İranlı’yı sinirlendirdi. Bir kısmını da Facebook’ta “Molavi (Rumi) is a Persian poet, not Turkish!” (“Mevlana Türk değil Persli bir şairdir!”) adlı bir grup açmaya sevketti. Daha da iyisi, İran’ın yarı-resmi Mehr Haber Ajansı konuyu açıklığa kavuşturması için bir uzmana (!) danıştı: Sadeq Maleki isimli bu uzman, Mevlana’nın şiirlerini Farsça yazdığını, bunun da onun Pers “milliyetine” ait olduğunu gösterdiğini söyledi.

Ve hem Sayın Günay hem de Sayın Maleki – birçok Türk ve İranlı gibi – Mevlana’yla ilgili asıl noktayı kaçırdı. Aslında Mevlana’nın felsefesi ve şiirleri “milliyet” gibi basit bir kavrama sıkıştırılamayacak kadar muazzam.

Batı’da “Rumi,” İran’da ve Afganistan’da “Molana,” Türkiye’de de “Mevlana” olarak bilinen büyük insan 1207 yılında bugün Afganistan sınırları içinde kalan Belh şehrinde dünyaya geldi. (Bugün olduğu gibi o gün de Belh birçok etnik grubun ve dilin karıştığı bir yerdi.) 1210’lu yılların sonuna doğru yaklaşmakta olan Moğol istilasında kaçan aile önce Bağdat’a yerleşti, ardından da Mekke’ye Hacc’a gittiler. Sonra da da Konya’ya yerleştiler.

Mevlana ilk önce babasının Konya’daki medresesinde dersler verdi ve özellikle felsefe üzerine çalışmalar yaptı. Ancak daha sonra Şems-i Tebrizi isimli gezgin bir dervişle tanışması onun hayatının dönüm noktası oldu. Şems’in kitabiliğe olan ilgisizliği fakat bunun yanında ortaya koyduğu müthiş bilgelik Mevlana’yı derinden etkiledi ve onu hayatın gerçek anlamını aramaya itti. Ardından da şiirleri geldi.

Mevlana, Yunus Emre, Hacı Bektaş-ı Veli ve İbn-i Arabi gibi büyük mutasavvufların çağdaşıydı. Ve o birikimin şu güzel mesajı Mevlana’nın Konya’daki kabrini ziyareti görev addeden dindar insanlar kadar dinle alakası olmayanları da kendine çeker:

Gel, gel, kim olursan ol yine gel.

İster kafir, ister mecusi, ister puta tapan ol yine gel!

Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel.

Bizim dergahımız, umitsizlik dergahı değildir,

İşte bundan ötürü Mevlana – Abraham Lincoln, Erasmus, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Pindar, Plutarch, Rabindranath Tagore, Socrates, ve Sofokles – gibi diğer büyük hümanistlerle birlikte tarihte özel bir yere sahiptir.

Tam da insanlığın Mevlana’nın barış, sevgi ve birlik mesajını gerçekten hayata geçirmesi gerektiği bir dönemde onun mirasına “güya” sahip çıkanların bu büyük insanın “milliyetini” tartışıyor olmaları trajikomiktir.

Bunun yerine, Türkler ve İranlılar Mevlana’nın eserlerini okuyup bunlar üzerinde ciddi şekilde düşünmeliler. Zira,

Yoktur ruh için daha büyük hastalık

Ey bu mükemmellik yalanına batan

Siz kibirli insanlar.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email
Share

“There is No Worse Sickness for the Soul”: The Stupidity of the “Mevlana War” Between Turkey and Iran

By BARIN KAYAOĞLU

March 3, 2011

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın.]

Last week, Ertuğrul Günay, the Turkish Minister of Culture and Tourism, called the Sufi mystic, poet, philosopher, and humanist Mevlana Celaleddin-i Rumi “Turkish.” After all, Rumi (meaning “of Rome”) was born in “Turkic” Central Asia and had immigrated to “Roman” (i.e., Byzantine) lands under Turkish control (i.e., Anatolia). Thus, the minister concluded, it is only logical that Rumi was Turkish.

Mr. Günay’s comments infuriated many Iranians and prompted a few to start a group on Facebook to let the world know that “Molavi (Rumi) is a Persian poet, not Turkish!” Better yet, the semi-official Mehr News Agency interviewed an expert (!) to set the record straight: A scholar by the name of Sadeq Maleki pointed out that Mevlana wrote his poetry in Persian, which attests to his Persian “nationality.”

And both Mr. Günay and Mr. Maleki – just like many of their countrymen – missed the big point about Mevlana. Mevlana’s philosophy and poetry are too grandiose to be restrained by something as simplistic as “nationality.”

The man known in the West as “Rumi,” as “Maulana” in Iran and Afghanistan, and as “Mevlana” in Turkey was born into a highly respected family of religious scholars in the town of Balkh in 1207 in present-day Afghanistan. (Then as today, Balkh was a medley of ethnicities and languages.) In the face of the incoming Mongol invasion in the late 1210s, the family first moved to Baghdad, then performed the pilgrimage to Mecca, and finally settled down in the town of Konya in present-day Turkey.

Mevlana initially taught at his father’s school in Konya. But his encounter with a traveling dervish named Shams (Shams-e Tabrizi) changed his life forever. Impressed with Shams’s indifference to scholarly erudition and his immense wisdom, Mevlana began searching the real meaning of life. Thus came his poetry.

Mevlana was a contemporary of other great Sufi thinkers, such as Yunus Emre, Hacı Bektaş-i Veli, and Ibn-Arabi. And that tradition culminated in the following message, which continues to  attract a wide range of people from the pious who see a visit to Mevlana’s grave in Konya as a religious duty to secular admirers of his poetry:

Come, come, whoever you are.

Heathen, fire worshipper, or idolatrous, come!

Come even if you broke your penitence a hundred times,

Ours is the portal of hope, come as you are.

Therefore, Mevlana deserves a special place together with other great humanists in history: Abraham Lincoln, Erasmus, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Pindar, Plutarch, Rabindranath Tagore, Socrates, and Sophocles.

So it’s tragicomical that, at a time when mankind needs to really implement Mevlana’s message of peace, love, and harmony, his supposed followers fight over the great man’s “nationality.” Maybe Turks and Iranians need to read Mevlana’s works and think about them seriously because

There is no worse sickness for the soul,

O you who are proud, than this pretense of perfection.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

Türkiye Ortadoğu’ya ve Kuzey Afrika’ya Model Olabilir mi?

BARIN KAYAOĞLU

26 Şubat 2011

[Click here for the English version of this article.]

Önce Tunus ve Mısır tutuştu, şimdi de Libya, Yemen, Bahreyn ve arada ne varsa.

Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki devrimler yayıldıkça Türkiye’deki siyasetçiler ve medya mensupları Türkiye’nin bölgedeki bu hareketlere önderlik etmesi konusunda hemfikirler. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun Osmanlı İmparatorluğu nostaljisini zaten biliyoruz. Şimdi de CHP Genel Başkanı Kenal Kılıçdaroğlu bölgenin bir “Mustafa Kemal”e ihtiyacı olduğu savını ortaya attı.

Ancak hem Türkiye’nin hem de Ortadoğu ülkelerinin iyimserlikten ve nostaljiden çok daha fazlasına ihtiyacı var.

Türkiye’deki siyasi liderler ve Osmanlı meraklıları unutmamalıdır ki Osmanlı’nın çöküş süreci çok acılı geçti ve yöredeki insanların bazıları bunu henüz unutmadı. Sırbistan’daki Kelle Kulesi’nden Balkan Müslümanlarının Anadolu’ya zorunlu göçüne ve 1915’teki Ermeni tehcirine kadar Pax Ottomana (Osmanlı Barışı) geride çok trajik anılar bıraktı. Ve işin özü, bu trajediler Osmanlı Devleti’nin temsili siyasi kurumları ve serbest pazar ekonomisini tesis edemeyerek etnik ayrımcılığı durduramamasından kaynaklanmıştı.

Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda Osmanlı İmparatorluğu’nun çökmesi Balkanlar’da ve Ortadoğu-Kuzey Afrika bölgelerinde ciddi bir siyasi boşluk yarattı. Bu ortamda ne Avrupa sömürgeciliği ne de 1918’den sonra dayatılan ulusal sınırlar bölgede demokratik, barışçıl ve müreffeh ülkeler yaratamadı. Tam tersine, bugüne kadar Arab-İsrail anlaşmazlığı, 1990’larda eski Yugoslavya’daki savaşlar ve Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki diktatörlükler duruma hakim oldu.

Neyse ki, şu günlerde Avrupa Birliği, Balkanlar’ı ileri taşımaya başladı (tabi Bosna-Hersek’i saymassak). Dolayısıyla, buradaki sorun Türkiye’nin de Ortadoğu’yu ve Kuzey Afrika’yı ileri taşıyıp taşıyamayacağıdır.

Aslında cevap hem evet hem de hayır. Zira Türkiye’nin – özellikle demokrasi ve iktisadi kalkınma anlamında – üzerinde çalışması gereken çok şey var. Başbakan’ı eleştirdiği için bir medya grubuna rekor düzeyde vergi cezası kesen; ebeveynlerin değil Başbakan’ın kaç çocuk yapılacağına karar verdiği; yine serbest pazarın değil Başbakan’ın kimin petrokimya tesisi kuracağına karar verdiği; ve derin sosyoekonomik adaletsizliklerin hala var olduğu bir ülkeyi diğer Ortadoğu ülkelerine örnek olarak göstermek çok zor olur – zira bu ülkeler zaten bu tür problemlerden muzdarip. Tunusluların, Mısırlıların, Cezayirlilerin, Libyalıların, Yemenlilerin, Ürdünlülerin, İranlıların ve Bahreynlilerin yaşamlarını nasıl süreceklerini söyleyen ve onları fakirleştiren siyasi-ekonomik sistemlere ihtiyaçları yok. Zaten buna sahipler.

Tabi bu Türkiye’nin önerecek faydalı hiçbir şeyi yok anlamına gelmez. Tam tersine: Bütün eksikliklerine rağmen, Türkiye’nin makul ölçüdeki demokratik ve laik sistemi gösteriyor ki nüfusunun çoğunluğunun Müslüman olduğu bir ülkede İslam ne demokrasiye ne de iyi yönetime mani değil. 11 Eylül sonrası dönemde bu gerçek, diğer Müslüman ülkelerdeki siyasi hareketlere ilham vereceği gibi Müslüman olmayan ülkelerde Müslümanlara karşı olan önyargıları da zayıflatabilir. Bundan öte, Osmanlı İmparatorluğu’nu canlandırmak beyhude bir fikir olsa da Türkiye’nin şu anda gerçekleştirmeye çalıştığı Balkanlar’dan başlayıp Ortadoğu’yu, Kuzey Afrika’yı, Kafkaslar’ı ve hatta Orta Asya’yı içine alan bir serbest ticaret ve işbirliği alanı oluşturma stratejisi dünyanın bu yöresindeki birçok gerginliği tamamen ortadan kaldırmasa bile hafifletebilir.

Ancak eğer Türkiye gerçekten bu tür bir projeye liderlik etmek istiyorsa önce kendisini ilham alınabilir bir hale sokmalıdır. Siyasi olarak, Türkiye’nin vatandaşı devletten koruyan ve gerçekten demokratik bir düzen oturtan yeni bir anayasaya ihtiyacı vardır. Başka bir deyişle, bundan sonra şiddet içermediği müddetçe ifade özgürlüğü sekteye vurulmayacak; 1915’teki Ermeni tehcirlerinden dolayı fikir beyan edenlere baskı uygulanmayacak; başörtülü kadınların eğitim hakkı ellerinden alınmayacak; askerler ve gazeteciler hukuki dayanaktan yoksun olarak keyfi bir şekilde tutuklanamayacak; ve belediye başkanları sırf şiir okudukları için hapse giremeyecek.

İktisadi olarak, Türkiye’de devlet, benzinden, gıdadan, ve hizmetlerden aldığı, fakir ve orta kesimi cezalandıran yüksek vergileri azaltarak vergi yükünü zengin kesimlere kaydırmalıdır. Bunun yanında, yolsuzluğun önüne geçecek ve potansiyel yatırımcıları cezbedecek yasal önlemler alınmalıdır. En önemlisi de iyi eğitimli ve sağlıklı bir işgücü için Türkiye’de devletin maddi imkanı kısıtlı olan vatandaşlara sağlık hizmetlerini ve eğitimi gerçekten parasız olarak (yani “katkı payı” almadan) sunması gerekmektedir. Başka bir deyişle, artık devlet serbest piyasaya emretmek yerine sadece işleyişini gözetecek; ticari hayatta başarının anahtarı siyasetçilere yakınlık değil akılcı yönetimden geçecek; ve Türkiye Birleşmiş Milletler’in İnsani Kalkınma Endeksi’ndeki sırasını iyileştirecektir (Türkiye şu anda 169 ülke arasında – ve “model” olmak istediği birçok ülkenin ardından – 83.üncü sırada).

Türkiye ciddi bir reform süreciyle etkin dış politikasını çok daha başarılı bir şekilde destekleyebilir. Türkiye’de insanların yaşam standartlarını yükseltmek diğer ülkelerdeki insanlara ve onların liderlerine güzel sözler söylemekten çok daha önemlidir. Eğer AKP hükümeti ve muhalefet, Türkiye’nin Ortadoğu’ya ve Kuzey Afrika’ya “model” olabileceğine gerçekten inanıyorlarsa önce kendi ülkelerine çekidüzen vermeleri gerekiyor.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email
Share