Category Archives: Iran

The Paradox of Iranian and Western Paranoia

By BARIN KAYAOĞLU

15 December 2011

Turkey Shooting?

Things are going badly for the Middle East these days.

Last month, a high-ranking general in Iran’s powerful Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) warned that, if the United States and and/or Israel attack Iran, they would retaliate against NATO’s missile defense radar in Turkey. General Amir Ali Hajizadeh, who is in charge of the IRGC’s ballistic missiles, said the following: “If any [attack] is staged against Iran, we will target NATO’s missile shield in Turkey and will then attack other targets.”

Alaeddin Boroujerdi, chairman of the Iranian Parliament’s National Security and Foreign Policy Commission, calmly urged Turkey to refrain from deploying the missile shield. But Member of Parliament (MP) Hossein Ebrahimi, who is Mr. Boroujerdi’s deputy in the commission, followed General Hajizadeh’s line by arguing that Iran has a “natural right” to hit targets in Turkey.

Although Foreign Minister Ali Akbar Salehi tried to downplay the hostile remarks yesterday, it is doubtful whether Iran can put the genie back in the bottle.

Putting Oneself in Iran’s Shoes

In order to make sense of Iran’s foreign policy behavior, we need to understand the psychological trauma of three invasions in the twentieth century – the most recent and bloodiest at the hands of Iraqi dictator Saddam Hussein. The Iran-Iraq War, which started in 1980 and ended 8 years and nearly 800,000 dead Iranians later, is a constant reminder to Iranians that they cannot take their security for granted. When Saddam attacked in 1980, the United Nations did not condemn the aggression. When Saddam used chemical weapons against the Iranian military throughout the war, the world simply watched.

Today, as far as the Iranians are concerned, there is nothing to protect them from a similar fate. That is the primary reason why Tehran may develop nuclear weapons at some point. That is also the reason why Iranians do not want Turkey to station a missile defense that could neutralize their still-conventional missiles.

But whatever gains that Iranian leaders are trying to achieve, threatening Turkey only worsens their already fragile position. Just as international threats and sanctions have only intensified Iranian resolve to continue with the nuclear program, threats against Turkey will have a similar effect. While Turkish people and their leaders have repudiated claims that NATO’s missile shield would help to protect Israel, Iranian threats might force them to reconsider their position and keep the missile defense.

Iran, Israel, Turkey, United States: The Four-Way Mexican Standoff

If threatening Turkey is so foolish, then why are Iranian leaders doing it? Much of it has to do with Syria, Iran’s erstwhile ally. While Ankara supports the uprisings against Bashar al-Assad, Tehran is throwing its weight behind the Syrian President. Geopolitics is the pure and simple reason: Without Syria, Iran would have significant logistical difficulties in supporting Hezbollah and HAMAS, its most effective deterrents against Israel. But with the NATO shield in Turkey keeping watch over its missiles, a weakened Hezbollah and HAMAS would diminish Iran’s leverage against Israel. And such a development may make an American and/or Israeli attack against Iran more feasible.

The scene resembles a Western movie with Israel, the United States, and Iran pointing guns at each other’s heads. Turkey, for its part, looks like the semi-puzzled cowboy that would rather walk away from this mess. With millions of lives in danger, that is really the only smart option.

But how can the standoff be defused? The first thing to do is to understand the respective parties’ insecurities. With nearly 150 thousand U.S. and NATO troops in Afghanistan, the U.S. Fifth Fleet in Bahrain, and NATO bases in Turkey, it would be hard to convince Iran that it is not surrounded by hostile countries. Nevertheless, and despite the negative effects of recent allegations that Iranian agents tried to kill the Saudi ambassador in Washington, the Obama administration needs to signal to the Iranian government that it has no interest in escalating the current situation (assuming, of course, that cooler heads still prevail in Washington).

Iran should also understand the other side’s concerns and refrain from brinksmanship. Although the recent IAEA report on Iran’s nuclear program is not the damning document that spells doom-and-gloom (as some media outlets purport it to be), the parts on the military dimensions of Iran’s nuclear program is worrisome. For the sake of peace, Iran has to come clean with its nuclear program sooner rather than later.

Most important, Iranian leaders should stop jeopardizing their country by forcing Turkey to the Western side. Attacking Turkey would only give the United States and/or Israel the pretext that they need to strike at Iran. While a unilateral Israeli attack would not have the desired effect, a sustained U.S.-led NATO action would be extremely hurtful to Iran. And although Iranian threats to shut down oil shipments from the Persian Gulf would also be extremely destructive for the world economy, Iran would emerge from such a scenario in the worst possible way.

To paraphrase an old saying about paranoia, just because Iran, the United States, Israel, and Turkey are paranoid does not mean they should start shooting at each other. In fact, it would be best if they could all slowly holster their guns and step away from each other before they cause irreparable damage to the world.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

Mahmoud Ahmadinejad: The Third Way in Iranian Politics?

By BARIN KAYAOĞLU

March 15, 2011

He is seen as “unstable,” “ultra-conservative,” and “fanatical” by many Westerners. Five years ago, the Sunday Times Magazine had called him the “Apostle of the Apocalypse.” And he has done much to contribute to that image with his offensive remarks about Israel and the Holocaust.

His domestic woes are numerous as well: He faces a bloodied but nevertheless powerful reformist camp that demands economic, social, and political liberalization. The hardliners, on the other hand, struggle to keep things exactly as they are in the Islamic Republic. Meanwhile, according to a leading expert, the prospects of Iranian economy look “bleak.”

In this context, Iranian President Mahmoud Ahmadinejad seems to be recasting himself as the “third way” in Iranian politics; a pragmatist. In fact, since his disputed re-election in June 2009, Mr. Ahmadinejad has done much to underscore his pragmatic side.

For example, rumor has it that he tried to reach an accommodation with the opposition amid the post-election protests in June 2009. And, according to some Wikileaks documents, he may have paid a personally high price for it.

Recently, Mr. Ahmadinejad took the unpopular – but quite necessary – decision to lift government subsidies on gasoline, electricity, and foodstuffs to divert the funds to infrastructural projects.

Also a testament to his pragmatism, Mr. Ahmadinejad still negotiates with the international community over his country’s controversial nuclear program.

Of course, the President of Iran also shows his socially conservative side from time to time. For example, four months ago, he called for Iranians girls to marry at the age of 16.

But the evidence for Mr. Ahmadinejad’s pragmatism is becoming too great to ignore – especially if we look at his closest political partner, Esfandiar Rahim Mashaei. In July 2009, Mr. Ahmadinejad appointed Mr. Mashaei, a former political advisor and his son’s father-in-law, to the post of first vice president. This was a very important move because Mr. Mashaei, also a pragmatist, is pretty much hated by the hardliners – the folks deemed close to Mr. Ahmadinejad.

Many reasons exist for Mr. Mashaei’s hard time with the hardliners: In 2007, he attended a ceremony in Turkey, where women performed a traditional dance (public female dancing and singing is still forbidden in Iran). Then, in a shocking episode in 2009, Mr. Mashaei pointed out that Iran’s problems were with the Israeli government and not the people of Israel, whom he considered “Iran’s friend.” In the Iranian context, that comment has extremely pro-Israel overtones but Mr. Ahmadinejad never chastised his subordinate.

Thus, no surprise that Supreme Leader Ali Khamenei struck down Mr. Mashaei’s appointment as first vice president in July 2009. But a defiant Ahmadinejad stuck to his guns and asked his first vice president to stay on board as chief of staff.

That was hardly the end of it: In August 2010, Mr. Mashaei made extremely nationalistic remarks to a group of Iranian expatriates: Iranian culture, according to Mr. Mashaei, had saved Islam from “Arab parochialism” after the Islamic conquest of Persia in the late 7th century. Mr. Mashaei’s words were so out of line with the hardliners that even Ayatollah Mohammed-Taqi Mesbah-Yazdi, Mr. Ahmadinejad’s “spiritual mentor,” condemned them. Another hardline cleric berated Mr. Mashaei for his “pagan nationalism.”

Now, the Ahmadinejad-Mashaei duo is preparing to host Iranian New Year (Now Ruz) ceremonies in Persepolis, which disturbs the hardliners for its subtle emphasis on the country’s pre-Islamic past. Rumors in Iran have it that dozens of heads of state and government will attend the festivities, a party that Mr. Ahmadinejad’s reformist predecessor Mohammed Khatami could have only dreamed of hosting.

Ahmadinejad and Mashaei: Can the Dynamic Duo Prevail Over Both the Hardliners and the Reformists?

To be sure, Mahmoud Ahmadinejad is hardly the radical reformer that Iran badly needs or the bold bridge-builder that the West desperately wants. If anything, his boldness on Israel and the nuclear standoff has worked against Iran as well as the West. More important, profound tensions exist between the Iranian people’s desires and their country’s political and economic realities. Down the road, those tensions may become too insurmountable for a pragmatist to resolve.

Nevertheless, it would not be too foolish to expect a few more surprises – pleasant as well as unpleasant – from Iran’s controversial president before the end of his term in 2013.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

“Yoktur Ruh İçin Daha Büyük Hastalık”: Türkiye ve İran Arasındaki “Mevlana” Savaşının Saçmalığı

BARIN KAYAOĞLU

9 Mart 2011

[Click here for the English version of this article.]

İki hafta once Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, Mevlana Celaleddin-i Rumi’nin “Türk” olduğunu söyledi. “Rumi” (yani “Romalı”), “Türki” Orta Asya’da doğmuş ve o sırada Türkler’in kontrolünde olan eski “Rum” topraklarına (yani Anadolu’ya) göç etmişti. Bakana göre bu sebeplerden ötürü Mevlana’nın Türk olması normaldi.

Sayın Günay’ın iddiaları birçok İranlı’yı sinirlendirdi. Bir kısmını da Facebook’ta “Molavi (Rumi) is a Persian poet, not Turkish!” (“Mevlana Türk değil Persli bir şairdir!”) adlı bir grup açmaya sevketti. Daha da iyisi, İran’ın yarı-resmi Mehr Haber Ajansı konuyu açıklığa kavuşturması için bir uzmana (!) danıştı: Sadeq Maleki isimli bu uzman, Mevlana’nın şiirlerini Farsça yazdığını, bunun da onun Pers “milliyetine” ait olduğunu gösterdiğini söyledi.

Ve hem Sayın Günay hem de Sayın Maleki – birçok Türk ve İranlı gibi – Mevlana’yla ilgili asıl noktayı kaçırdı. Aslında Mevlana’nın felsefesi ve şiirleri “milliyet” gibi basit bir kavrama sıkıştırılamayacak kadar muazzam.

Batı’da “Rumi,” İran’da ve Afganistan’da “Molana,” Türkiye’de de “Mevlana” olarak bilinen büyük insan 1207 yılında bugün Afganistan sınırları içinde kalan Belh şehrinde dünyaya geldi. (Bugün olduğu gibi o gün de Belh birçok etnik grubun ve dilin karıştığı bir yerdi.) 1210’lu yılların sonuna doğru yaklaşmakta olan Moğol istilasında kaçan aile önce Bağdat’a yerleşti, ardından da Mekke’ye Hacc’a gittiler. Sonra da da Konya’ya yerleştiler.

Mevlana ilk önce babasının Konya’daki medresesinde dersler verdi ve özellikle felsefe üzerine çalışmalar yaptı. Ancak daha sonra Şems-i Tebrizi isimli gezgin bir dervişle tanışması onun hayatının dönüm noktası oldu. Şems’in kitabiliğe olan ilgisizliği fakat bunun yanında ortaya koyduğu müthiş bilgelik Mevlana’yı derinden etkiledi ve onu hayatın gerçek anlamını aramaya itti. Ardından da şiirleri geldi.

Mevlana, Yunus Emre, Hacı Bektaş-ı Veli ve İbn-i Arabi gibi büyük mutasavvufların çağdaşıydı. Ve o birikimin şu güzel mesajı Mevlana’nın Konya’daki kabrini ziyareti görev addeden dindar insanlar kadar dinle alakası olmayanları da kendine çeker:

Gel, gel, kim olursan ol yine gel.

İster kafir, ister mecusi, ister puta tapan ol yine gel!

Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel.

Bizim dergahımız, umitsizlik dergahı değildir,

İşte bundan ötürü Mevlana – Abraham Lincoln, Erasmus, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Pindar, Plutarch, Rabindranath Tagore, Socrates, ve Sofokles – gibi diğer büyük hümanistlerle birlikte tarihte özel bir yere sahiptir.

Tam da insanlığın Mevlana’nın barış, sevgi ve birlik mesajını gerçekten hayata geçirmesi gerektiği bir dönemde onun mirasına “güya” sahip çıkanların bu büyük insanın “milliyetini” tartışıyor olmaları trajikomiktir.

Bunun yerine, Türkler ve İranlılar Mevlana’nın eserlerini okuyup bunlar üzerinde ciddi şekilde düşünmeliler. Zira,

Yoktur ruh için daha büyük hastalık

Ey bu mükemmellik yalanına batan

Siz kibirli insanlar.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email
Share

“There is No Worse Sickness for the Soul”: The Stupidity of the “Mevlana War” Between Turkey and Iran

By BARIN KAYAOĞLU

March 3, 2011

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın.]

Last week, Ertuğrul Günay, the Turkish Minister of Culture and Tourism, called the Sufi mystic, poet, philosopher, and humanist Mevlana Celaleddin-i Rumi “Turkish.” After all, Rumi (meaning “of Rome”) was born in “Turkic” Central Asia and had immigrated to “Roman” (i.e., Byzantine) lands under Turkish control (i.e., Anatolia). Thus, the minister concluded, it is only logical that Rumi was Turkish.

Mr. Günay’s comments infuriated many Iranians and prompted a few to start a group on Facebook to let the world know that “Molavi (Rumi) is a Persian poet, not Turkish!” Better yet, the semi-official Mehr News Agency interviewed an expert (!) to set the record straight: A scholar by the name of Sadeq Maleki pointed out that Mevlana wrote his poetry in Persian, which attests to his Persian “nationality.”

And both Mr. Günay and Mr. Maleki – just like many of their countrymen – missed the big point about Mevlana. Mevlana’s philosophy and poetry are too grandiose to be restrained by something as simplistic as “nationality.”

The man known in the West as “Rumi,” as “Maulana” in Iran and Afghanistan, and as “Mevlana” in Turkey was born into a highly respected family of religious scholars in the town of Balkh in 1207 in present-day Afghanistan. (Then as today, Balkh was a medley of ethnicities and languages.) In the face of the incoming Mongol invasion in the late 1210s, the family first moved to Baghdad, then performed the pilgrimage to Mecca, and finally settled down in the town of Konya in present-day Turkey.

Mevlana initially taught at his father’s school in Konya. But his encounter with a traveling dervish named Shams (Shams-e Tabrizi) changed his life forever. Impressed with Shams’s indifference to scholarly erudition and his immense wisdom, Mevlana began searching the real meaning of life. Thus came his poetry.

Mevlana was a contemporary of other great Sufi thinkers, such as Yunus Emre, Hacı Bektaş-i Veli, and Ibn-Arabi. And that tradition culminated in the following message, which continues to  attract a wide range of people from the pious who see a visit to Mevlana’s grave in Konya as a religious duty to secular admirers of his poetry:

Come, come, whoever you are.

Heathen, fire worshipper, or idolatrous, come!

Come even if you broke your penitence a hundred times,

Ours is the portal of hope, come as you are.

Therefore, Mevlana deserves a special place together with other great humanists in history: Abraham Lincoln, Erasmus, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Pindar, Plutarch, Rabindranath Tagore, Socrates, and Sophocles.

So it’s tragicomical that, at a time when mankind needs to really implement Mevlana’s message of peace, love, and harmony, his supposed followers fight over the great man’s “nationality.” Maybe Turks and Iranians need to read Mevlana’s works and think about them seriously because

There is no worse sickness for the soul,

O you who are proud, than this pretense of perfection.

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Print Friendly, PDF & Email
Share

Türkiye Ortadoğu’ya ve Kuzey Afrika’ya Model Olabilir mi?

BARIN KAYAOĞLU

26 Şubat 2011

[Click here for the English version of this article.]

Önce Tunus ve Mısır tutuştu, şimdi de Libya, Yemen, Bahreyn ve arada ne varsa.

Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki devrimler yayıldıkça Türkiye’deki siyasetçiler ve medya mensupları Türkiye’nin bölgedeki bu hareketlere önderlik etmesi konusunda hemfikirler. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun Osmanlı İmparatorluğu nostaljisini zaten biliyoruz. Şimdi de CHP Genel Başkanı Kenal Kılıçdaroğlu bölgenin bir “Mustafa Kemal”e ihtiyacı olduğu savını ortaya attı.

Ancak hem Türkiye’nin hem de Ortadoğu ülkelerinin iyimserlikten ve nostaljiden çok daha fazlasına ihtiyacı var.

Türkiye’deki siyasi liderler ve Osmanlı meraklıları unutmamalıdır ki Osmanlı’nın çöküş süreci çok acılı geçti ve yöredeki insanların bazıları bunu henüz unutmadı. Sırbistan’daki Kelle Kulesi’nden Balkan Müslümanlarının Anadolu’ya zorunlu göçüne ve 1915’teki Ermeni tehcirine kadar Pax Ottomana (Osmanlı Barışı) geride çok trajik anılar bıraktı. Ve işin özü, bu trajediler Osmanlı Devleti’nin temsili siyasi kurumları ve serbest pazar ekonomisini tesis edemeyerek etnik ayrımcılığı durduramamasından kaynaklanmıştı.

Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda Osmanlı İmparatorluğu’nun çökmesi Balkanlar’da ve Ortadoğu-Kuzey Afrika bölgelerinde ciddi bir siyasi boşluk yarattı. Bu ortamda ne Avrupa sömürgeciliği ne de 1918’den sonra dayatılan ulusal sınırlar bölgede demokratik, barışçıl ve müreffeh ülkeler yaratamadı. Tam tersine, bugüne kadar Arab-İsrail anlaşmazlığı, 1990’larda eski Yugoslavya’daki savaşlar ve Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki diktatörlükler duruma hakim oldu.

Neyse ki, şu günlerde Avrupa Birliği, Balkanlar’ı ileri taşımaya başladı (tabi Bosna-Hersek’i saymassak). Dolayısıyla, buradaki sorun Türkiye’nin de Ortadoğu’yu ve Kuzey Afrika’yı ileri taşıyıp taşıyamayacağıdır.

Aslında cevap hem evet hem de hayır. Zira Türkiye’nin – özellikle demokrasi ve iktisadi kalkınma anlamında – üzerinde çalışması gereken çok şey var. Başbakan’ı eleştirdiği için bir medya grubuna rekor düzeyde vergi cezası kesen; ebeveynlerin değil Başbakan’ın kaç çocuk yapılacağına karar verdiği; yine serbest pazarın değil Başbakan’ın kimin petrokimya tesisi kuracağına karar verdiği; ve derin sosyoekonomik adaletsizliklerin hala var olduğu bir ülkeyi diğer Ortadoğu ülkelerine örnek olarak göstermek çok zor olur – zira bu ülkeler zaten bu tür problemlerden muzdarip. Tunusluların, Mısırlıların, Cezayirlilerin, Libyalıların, Yemenlilerin, Ürdünlülerin, İranlıların ve Bahreynlilerin yaşamlarını nasıl süreceklerini söyleyen ve onları fakirleştiren siyasi-ekonomik sistemlere ihtiyaçları yok. Zaten buna sahipler.

Tabi bu Türkiye’nin önerecek faydalı hiçbir şeyi yok anlamına gelmez. Tam tersine: Bütün eksikliklerine rağmen, Türkiye’nin makul ölçüdeki demokratik ve laik sistemi gösteriyor ki nüfusunun çoğunluğunun Müslüman olduğu bir ülkede İslam ne demokrasiye ne de iyi yönetime mani değil. 11 Eylül sonrası dönemde bu gerçek, diğer Müslüman ülkelerdeki siyasi hareketlere ilham vereceği gibi Müslüman olmayan ülkelerde Müslümanlara karşı olan önyargıları da zayıflatabilir. Bundan öte, Osmanlı İmparatorluğu’nu canlandırmak beyhude bir fikir olsa da Türkiye’nin şu anda gerçekleştirmeye çalıştığı Balkanlar’dan başlayıp Ortadoğu’yu, Kuzey Afrika’yı, Kafkaslar’ı ve hatta Orta Asya’yı içine alan bir serbest ticaret ve işbirliği alanı oluşturma stratejisi dünyanın bu yöresindeki birçok gerginliği tamamen ortadan kaldırmasa bile hafifletebilir.

Ancak eğer Türkiye gerçekten bu tür bir projeye liderlik etmek istiyorsa önce kendisini ilham alınabilir bir hale sokmalıdır. Siyasi olarak, Türkiye’nin vatandaşı devletten koruyan ve gerçekten demokratik bir düzen oturtan yeni bir anayasaya ihtiyacı vardır. Başka bir deyişle, bundan sonra şiddet içermediği müddetçe ifade özgürlüğü sekteye vurulmayacak; 1915’teki Ermeni tehcirlerinden dolayı fikir beyan edenlere baskı uygulanmayacak; başörtülü kadınların eğitim hakkı ellerinden alınmayacak; askerler ve gazeteciler hukuki dayanaktan yoksun olarak keyfi bir şekilde tutuklanamayacak; ve belediye başkanları sırf şiir okudukları için hapse giremeyecek.

İktisadi olarak, Türkiye’de devlet, benzinden, gıdadan, ve hizmetlerden aldığı, fakir ve orta kesimi cezalandıran yüksek vergileri azaltarak vergi yükünü zengin kesimlere kaydırmalıdır. Bunun yanında, yolsuzluğun önüne geçecek ve potansiyel yatırımcıları cezbedecek yasal önlemler alınmalıdır. En önemlisi de iyi eğitimli ve sağlıklı bir işgücü için Türkiye’de devletin maddi imkanı kısıtlı olan vatandaşlara sağlık hizmetlerini ve eğitimi gerçekten parasız olarak (yani “katkı payı” almadan) sunması gerekmektedir. Başka bir deyişle, artık devlet serbest piyasaya emretmek yerine sadece işleyişini gözetecek; ticari hayatta başarının anahtarı siyasetçilere yakınlık değil akılcı yönetimden geçecek; ve Türkiye Birleşmiş Milletler’in İnsani Kalkınma Endeksi’ndeki sırasını iyileştirecektir (Türkiye şu anda 169 ülke arasında – ve “model” olmak istediği birçok ülkenin ardından – 83.üncü sırada).

Türkiye ciddi bir reform süreciyle etkin dış politikasını çok daha başarılı bir şekilde destekleyebilir. Türkiye’de insanların yaşam standartlarını yükseltmek diğer ülkelerdeki insanlara ve onların liderlerine güzel sözler söylemekten çok daha önemlidir. Eğer AKP hükümeti ve muhalefet, Türkiye’nin Ortadoğu’ya ve Kuzey Afrika’ya “model” olabileceğine gerçekten inanıyorlarsa önce kendi ülkelerine çekidüzen vermeleri gerekiyor.

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Print Friendly, PDF & Email
Share